چرا با هم خداحافظ ؟

به من گفتی خداحافظ و بر قندیل مژگانت بلور اشک جاری بود

غم تلخی میان قصه هایت با تمام بی قراری بود

چرا با هم خداحافظ

تو که گلبوته های شاد شعرم را ز باران نگاهت بارور کردی

تو که بذر محبت را به دست سینه مشتاقم افشاندی

خداحافظ تو دریای من هستی و من چون ماهیم دوراز تو میمیرم

اگر رفتی سراغت را همه جا از خدای عشق میگیرم

اگر رفتی من تنها همه شب بی قراری قسمتم هست

اگر رفتی شب خود را ز اشک غم ستاره بار خواهم کرد

تو را از های های گریه ام بیدار خواهم کرد

اگر رفتی درون پیله اندوه می مانم

برای طفل غمگین دلم لالایی دلگیر می خوانم.......

نوشته ی در ساعت <#time#> در پنجشنبه، 13 بهمن، 1384

رو گچ قلب شکستم یادگاری نمی نویسی؟ لینک

                    سلام به همه ی دوستای گلم. خوب امروز تولد وبلاگمه یعنی امروز تازه

      یک ساله میشه خواستم از همتون تشکر کنم که تو این یک سال با

       نظرات خوشگلتون منو دلگرم کردید (از اوناییم که سر زدن وکم لطفی

       کردن ونظر نذاشتن تشکر می کنم) از همینجا روی گلتون و میبوسم.

        دروبلاگ من جز غم و اندوه مجویید

                                  این راز بخوانید و به کس باز نگویید:

         ای گل تازه که بویی زوفا نیست تو را

                               خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

          رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را

                                            با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

          از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو

                                                   داغ عشق تو دارم و می دانی تو

          خون دل از مزه می بارم و می دانی تو

                                                 از برا ی تو چنین زارم و می دانی تو

        جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

                                             بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

          عمر بیهوده به راه تو نهادن غلط است

                                                جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

          تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم

                                                    تا شوم خاک بر آن خاک گذارت باشم

         دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

                                        جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

         آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

                                             هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد

       این ستمها دگری با من بیمار نکرد

                                           هیچ کس این همه آزار من زار نکرد

       از سر کوی تو با دیده ی تر خواهم رفت

                                       چهره آلود به خوناب جگر خواهم رفت

        تا نظر می کنی از پیش نظر خواهم رفت

                                            نیست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

        فارغ از عاشق غمناک نمیباید بود

                                             جان من اینهمه بیباک نمی باید بود

       تشنه ی خون من زار نمی باید بود

                                            تا به این مرتبه خونخوار نمیباید بود

       بشنو این پند و مکن قصد دل آزرده ی خویش

                                    ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ی خویش